“Iedereen” in rep en roer! De BTW op theaterkaarten gaat omhoog. De prijzige hobby die theaterbezoek heet, wordt nog lastiger  te bekostigen. En nee, dat is geen luxe. Cultuur en kunst horen bij het leven.  Je kunt de mooie dingen pas herkennen als je de minder mooie ook hebt gezien, gehoord, ervaren etc. en andersom geldt dat ook. Theaterdirecties, acteurs, musici, kortom de hele groep podiumkunstenaars en zij die hier zijdelings hun boterham mee verdienen staan op de barricaden. En terecht, iedereen mag opkomen voor zijn broodwinning! De gezelschappen krijgen minder overheidssubsidie en de kaartverkoop wordt bemoeilijkt doordat de prijzen aan de kassa hoger worden. Hierdoor loopt de verkoop terug.

 Maar dat die kaartverkoop zou teruglopen, komt dat wel echt altijd door de hoge prijs? Of komt dat ook door datgene wat je krijgt voor die hoge prijs? Want dat speelt bij mij zo langzamerhand wel een rol.

Denk even met me mee? Stel je voor: je krijgt een folder in de bus met een aanbieding van een Mercedes cabrio voor de halve prijs. Je gaat naar de showroom, bestelt het ding en op de dag dat je hem komt ophalen, staat ie daar……je splinternieuwe volkswagen. Als je vraagt waarom je de Mercedes niet krijgt, krijg je als antwoord dat je moet begrijpen dat niet iedereen de Mercedes krijgt, want zoveel zijn er niet! Maar of je wel even de afgesproken prijs wilt neerleggen. Zou je dat raar vinden? Ik wel!

Daarom vind ik het volgende ook zo raar. Al weken en maanden wordt er aandacht geschonken aan de musical Petticoat. Een musical speciaal geschreven voor Chantal Janzen. Posters met Chantal, aanbiedingsfolders met Chantal, billboard met Chantal, recensies over Chantal en ga zo maar door. Ik zal niet zeggen dat ik een fan ben van Chantal, maar ik kijk en luister met plezier naar haar. Daarom vond ik het een ongelooflijke teleurstelling  toen ik (met mijn vriendin die ik een avondje uit cadeau deed voor haar verjaardag) in het Nieuwe Luxor het doek op zag gaan en daar Brigitte Heitzer zag in plaats van Chantal. Brigitte is ook een prima musicalactrice maar anders. De musical is niet voor háár geschreven en dat merk ik dan ook (met nadruk op IK want iemand anders ervaart het wellicht heel anders). Haar stem is lager, haar timing is anders, ze sprankelt minder dan Chantal. Dus daar zit je dan met je dure kaartje naar “de alternate” te kijken. En bij Joop van den Ende produkties bestaan ze het om aan te geven dat “het van te voren niet bekend is wanneer Chantal speelt”. Yeh, right! Waarom maken ze niet gewoon een speellijst met de data waarop Chantal speelt en die waarop Brigitte speelt ? Er zijn ook mensen die per se Brigitte willen zien, en die krijgen dan ook hun kans.

Prima, als je de alternate te zien krijgt, maar dan niet voor de volle prijs! Bij andere musicals kun je hier nog over twisten. Maar bij een musical die speciaal voor iemand geschreven is, kom je hier niet mee weg.

Ergo: Als je een Mercedes bestelt, wil je geen volkswagen. Als je een Petticoat bestelt, wil je geen onderjurk!!

Hij had gelijk….mijn collega. Ik heb al meer dan EEN JAAR niet geschreven op mijn weblog. De tijd vliegt door je vingers. Er gebeuren heel veel dingen die niet geschikt zijn voor beschrijving op een weblog. Soms is de stemming er niet naar en vaker nog vergeet ik het gewoon. Er is best veel gebeurd ondertussen: Ik ben 50 geworden (en hoe!), ik ben 13 kilo afgevallen (ja, 't is weer eens zover) met het voornemen het er ook af te houden, ik ben voor de tweede keer naar Turkije geweest met dit keer het figuur voor een tanga bikini (die ik nog aantrok ook!), er is een andere auto, de oudste zoon heeft zijn eerste schreden op "de planken" gedaan in zijn eerste musicalrol en hij is van school geswitcht (ja zo schrijf je dat echt, zoek maar op), de jongste zoon zit ook alweer in de derde en haalt prachtige cijfers, de echtgenoot heeft, in verband met de grootste bankenfusie in jaren, als standplaats Amsterdam gekregen (dus er staan hier dagelijks borden in de magnetron), ik heb een sjoelbak gewonnen, heb me vreselijk opgewonden over een bezoek aan Petticoat en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat komt nog wel. Voorlopig verbaas ik me erover dat, ondanks dat ik al zolang niet geschreven heb, er nog steeds dagelijks mensen op dit weblog schijnen te kijken. Dat kan ik zien in de webstats. Althans ik zie dat er iemand kijkt, maar niet WIE. En daar ben ik nu zo nieuwsgierig naar. Het animo om te schrijven wordt zeker verhoogd als de lezer een reaktie achterlaat. Dus laat iets van je horen! Ja ook jij….collega!

Hyves, Facebook, Weblog, LinkedIn….als je niet bij een community hoort, dan hoor je er blijkbaar niet bij. Iedereen stikt van de virtuele vrienden en relaties. Soms loopt het aantal op tot boven de 400 (en veeeeel meer). Ook ik heb een Hyves pagina. Die heb ik om een beetje bij te blijven bij de ontwikkelingen. Met twee pubers in huis is het handig te weten hoe alles werkt. En nee, ik ben niet dagelijks op hun Hyves te vinden om te kijken wat ze doen. Ze hebben me overigens wel toegevoegd aan hun vrienden. Alles om de vrienden-teller maar te laten stijgen. Dan word je zelfs vrienden met je moeder. Het moet niet gekker worden!

So far so good. Als je liever alleen op je kamertje achter je computer zit dan face to face met je vrienden te kletsen moet je dat zelf weten. Ik vind het sociale armoede, maar wie ben ik? Ik ga nog steeds voor de pot thee met koekjes en een echte vriendin van vlees en bloed op mijn bank!

Maar waar ik me steeds meer aan stoor is aan het “getwitter”. Niet aan het twitteren op zich. Ga lekker je gang, twitter je suf. Als je denkt dat het iemand interesseert dat je aan de afwas bent of je string naar de stomerij gebracht hebt, prima. Mijn ergernis ligt in het feit dat ook datgene wát getwitterd wordt, nu al nieuws is. Paul de Leeuw twittert iets over boeren en moeders. Hup, het is NIEUWS. Paul de Leeuw twittert iets over een of andere fotograaf, weer nieuws. Anouk twittert dat Sinterklaas een baggerfeest is, meteen in koeienletters op AD.nl! Bizar gewoon.

Maxime Verhagen (en veel van zijn matties in de tweede kamer) twittert. Ik zou zeggen, niet van mijn belastinggeld. Ga lekker werken!

Twitteren is een manier om tegen iemand aan te kletsen, als je niemand hebt om tegen te “kwetteren”. Eigenlijk hartstikke zielig. Want je gaat toch niet een stom zinnetje intypen als je ook iemand hebt om het tegen te zeggen? Ik vind het een extreme vorm van aandachttrekkerij. Maar ja, dat zullen ze van een weblog ook wel zeggen.

PS:

Voor wie het interesseert:

Ik zit achter mijn PC met een kop koffie. Ik heb net 45 minuten op de hometrainer gefietst, mails beantwoord en een berg wasgoed weggestreken. Eén overhemd moet nog een keer de was in want het strijkijzer lekte en maakte dus een nieuwe vlek. Zo dadelijk ga ik naar bed en nog even lezen en dan morgen "gezond weer op".

Zo, dat scheelt weer een hoop twitteren!

Soms vraag ik me af waarom ik me ergens zo druk over maak. Dit gaat dan meestal over dingen waar ik volledig buiten sta, geen partij in ben of wat dan ook. Maar soms word ik gewoon pissig (en dat is NIET eenmaal per maand) om simpele dingen.

In het AD las ik een artikel met de kop “Personeel HEMA moet ook poetsen”. De strekking van het artikel is dat deze week ruim 800 Hema-medewerkers een andere functie krijgen of worden herplaatst. Tot zover kan het allemaal nog. Het kan vervelend zijn, maar soms gaan dingen niet helemaal zoals je wilt. Er vervallen functies (kan ook nog) en winkelpersoneel krijgt er taken bij, waaronder schoonmaken (doen ze in de winkel hier en daar nu ook al).

Maar waar mijn haren dan van overeind gingen staan? Komt ie……De woordvoerder van de Hema haastte zich om te benadrukken (ik citeer) “Het is niet zo dat het afdelingshoofd of de verkoopchef gaat schoonmaken. Aanvulhulpen kunnen dat ook doen”. En dan denk ik “hoezo, als dat afdelingshoofd of die verkoopchef iets anders gaat doen, waarom kan die dan ook niet eens de zemenlap ter hand nemen? Waarom komt dat altijd neer op de hiërarchisch lager geplaatsten? Ze willen allemaal wel een schoon kantoor, maar om daar iets voor te doen in tijden van nood, nee, dat is te veel gevraagd.”

Volgens mij had het de Hema gesierd als de woordvoerder had gezegd “Het is niet zo dat alleen de aanvulhulpen gaan schoonmaken. Het afdelingshoofd of de verkoopchef kan dat ook doen”.

Kijk, en dat vind ik dan weer “de gewoonste zaak van de wereld”!

Heb je wel eens gelet op de header op de hoofdpagina van Google? Heel regelmatig ziet dat er anders uit dan normaal, nl. als er weer eens iets te “vieren” valt. Vandaag is het wel een heel speciale…de 40^e verjaardag van Sesamstraat! Mijn kinderen zijn er groot mee geworden en eigenlijk vinden ze het stiekem nog steeds leuk. Natuurlijk gaan we er niet meer expres voor zitten, maar mocht het in een zap-moment voorbij komen, dan blijven we toch even hangen. Op zolder liggen nog de vele video’s van Ernie en Bert en ook in de CD-verzameling bevinden zich veel Sesamstraat-exemplaren. Heen en terug naar Italië in de auto met onderweg “Sich Becht, ik kan niet slapûh” of “Tikkie, je bent “um” Bert” en allerlei andere bekende kreten. En het verveelt nooit!

Ik weet nog goed dat Wim T. Schippers een keer op tv was. Mijn jongste zat ergens anders in de kamer en holde naar de TV, maar begreep er niets van….die meneer praatte net als Ernie!

In de kamer van mijn jongste zoon staat nog steeds een “doodgeknuffelde” (en zeer bereisde, want hij moest overal mee naar toe) Elmo op een plankje. En als hij echt een kind van zijn moeder is, dan doet ie hem nóóit meer weg. In mijn kast staat ook nog een haasje dat ik kocht toen ik zes jaar was!

40 jaar Pino, Tommie, Ieniemienie, Ernie, Bert, Oscar, Elmo en alle anderen. Van harte gefeliciteerd en op naar de 80!

Wat een dilemma!

In het voorjaar opeens allerlei berichten over de Mexicaanse griep. Maar toch, heel hollands nuchter en relativerend, was er geen reden voor paniek. Het zou goed in de gaten gehouden worden en bij “verdenking van” zou er een test uitgevoerd worden. Een amsterdams ziekenhuis opende een speciaal loket waar je (tegen vergoeding uiteraard) kon laten testen of je HET had. Het was belangrijk dit snel te weten in verband met het in de gaten houden van de directe omgeving van de getroffene. Mijn buurman had in die periode opeens ’s nachts last van uitstralende pijn, benauwdheid e.d. Dit werd door de dienstdoende arts ’s nachts telefonisch afgedaan als een griepje. De huisarts, waar hij zich de volgende ochtend meldde, had ook dat vermoeden. Omdat mijn buurman zich niet echt lekker voelde, toch maar even naar het ziekenhuis. Daar bleek hij een hartinfarct gehad te hebben (inmiddels is hij twee operaties voor het plaatsen van stents verder en aan de beterende hand). Dit is allemaal hartstikke erg, maar…….geen enkele dokter heeft het over de Mexicaanse griep gehad. Let wel: dit was nog in de periode dat we dat snel moesten weten.

Toen kwam de fase waarin werd gezegd dat er inmiddels teveel mensen waren met deze griep, dus er werd niet meer getest. Ik vraag me overigens af hoe we dan weten dat het überhaupt Mexicaanse griep is waardoor deze mensen ziek in bed liggen.

Ondertussen werden we qua informatie heen en weer geslingerd:  vaccin kan niet zo snel worden ontwikkeld, vaccin kan wel snel worden ontwikkeld, iedereen wordt ingeënt, iedereen wordt twee keer ingeënt, o nee toch niet iedereen wordt ingeënt, we hebben vaccins te weinig, we hebben zoveel vaccins dat we straks gaan verkopen aan het buitenland, ouderen zijn de risicogroep, jongeren zijn de risicogroep, bijwerkingen zijn te verwaarlozen, gevaar bijwerkingen afwegen tegen het oplopen van de griep, alle landen om ons heen vaccineren tweemaal én zijn gestart, wij gaan nog eens rustig bekijken hoe we het aanpakken en horen eind volgende week verder.

Voor mezelf ben ik er eigenlijk wel uit, zolang ik niet tot een risicogroep behoor (en daarmee bedoel ik voor mezelf persoonlijk én voor de mensen in mijn direkte omgeving) zal ik me niet laten vaccineren. Zoals jullie weten werk ik als secretaresse in de zorg. Verpleegkundigen krijgen automatisch nu als eerste een oproep om gevaccineerd te worden. Mijn direkt leidinggevende staat aan het hoofd van de verpleegafdelingen dus wat loopt er bij ons in en uit? Precies, verpleegkundigen, verpleegkundige afdelingshoofden e.d. Ik ga er dus maar van uit dat het griepvirus onderweg van hen af is gewaaid en dat ik niet door mijn werkomgeving een extra gevaar voor mijn dierbaren (waaronder twee jongens van 13 en 15, snap je mijn onrust) ben.

Ikzelf schijn door mijn leeftijd al een bepaalde weerstand tegen een gedeelte van het griepvirus te hebben opgebouwd. Voor mijn kinderen geldt dat nog niet. Maar wat te doen? Wel of niet laten inenten? Als je het niet doet en ze worden zo ziek dat het gevolgen heeft, dan zou ik mezelf dat nooit vergeven. Maar als ik het wel doe, en ze zijn net die ene die wel de bijwerkingen erbij krijgt, wat dan?? Natuurlijk weet ik dat er ook een optie is waarin ze wel een prik krijgen en er verder niets gebeurt….maar toch. Ik begreep ook dat de prik slechts voor 70% zekerheid geeft dat je de griep niet oploopt. En ik weet ook dat alle narigheid alleen bij de buren en bij alle mensen die je regelmatig in de Libelle ziet staan, gebeurt.

Ook de berichtgeving in de media maakt het er niet beter op. Eerst overleed op maandag dat ene meisje dat op vrijdag nog in het jeugdhonk had staan swingen. En een paar dagen later zie je dan in de krant “nog een meisje waarschijnlijk aan Mexicaanse griep overleden”. Dat dat dan later niet zo blijkt te zijn is voor niemand een opluchting, want de uitkomst is hetzelfde. Het meisje is er niet meer. Alleen vraag ik me af waarom zoiets zo naar buiten wordt gebracht? Toch de communicatie-afdeling maar eens screenen, zou ik zeggen.

Want gaan we nu van iedereen die aan een bepaalde luchtwegenaandoening overlijdt (en ik hoop van harte dat dat er heeeeeel weinig zijn) de suggestie de maatschappij in slingeren dat het misschien wel Mexicaanse griep was.? En dat we het daarna corrigeren? Dat mag ik toch niet hopen. Onrust genoeg op deze manier.

Wat zou het toch fijn zijn als Osterhaus, Coutinho en Klink eens daadkrachtig met dezelfde mond zouden praten, zodat je het gevoel krijgt écht goed geïnformeerd te zijn. Als ze nu terughoudend zijn met vaccineren, denk ik toch “zouden ze de risico’s van het vaccineren willen beperken?”. En als ze opeens iedereen oproepen dan denk ik “duidelijk, ze moeten van de rommel af!”. Inderdaad, ik ben erg argwanend naar dit soort types toe. De ene keer zijn ze doortastend, dan afhoudend, dan opeens weer voortvarend, ik vertrouw het gewoon niet.

Ineens is het me duidelijk. Ik ben zelf het probleem! Als ik nu maar gewoon klakkeloos doe wat de overheid me voorlegt, dan hoef ik niet zo te twijfelen. Maar ja, zo lang ik zelf nog kan nadenken is mijn dilemma nog steeds “to prik or not to prik?”

Zomaar een zondagmiddag achter de computer.

Je surft een beetje op het web en ziet dan dat een 17-jarige jongen in je woonplaats ’s nachts om vijf uur is gegrepen door een metro. Hij was waarschijnlijk met een vriend bezig met graffiti spuiten. De metro rijdt ’s nachts rond die tijd nooit, maar nu wel omdat er een sein- en wisseltest was. De 17-jarige jongen kan het nooit meer navertellen. De 18-jarige vriend misschien ooit, want hij ligt zwaargewond in het ziekenhuis. De bestuurder van de metro zal waarschijnlijk voorlopig ook niet meer rustig slapen. De hulpverleners, die ervoor moeten zorgen dat alles weer “back to normal” kan gaan, zijn ook niet te benijden. De politie-agenten die het nieuws moeten gaan brengen bij de ouders, zullen ook liever andere dingen doen. En wat moet er door de ouders heengaan op het moment dat zij hun deur opendoen en de politie voor de deur zien?…. Alleen maar slachtoffers. Verkeerde plek, verkeerd moment.

Daar word je stil van op zomaar een zondagmiddag achter de computer.

Het derde bericht van 2009! Nee, daar zit lekker weer regelmaat in.

Even bijpraten dus:

De vakantie in Turkije was fantastisch! Toen ik eenmaal verlost was van de "non-klantenservice" van de touroperator liep het allemaal als een zonnetje. Als je mij een aantal jaren geleden had gezegd dat ik "all inclusive naar Turkije" zou gaan, dan had ik je voor gek verklaard. Maar ik ben óm! Geweldig hotel, lekker eten, relaxte sfeer, in 20 stappen van mijn bedje bij het zwembad naar mijn bedje bij het strand, mooie zwembaden, aardige mensen, etc. etc. Knetterheet was het wel! Pfff, dit was de eerste keer dat op mijn verjaardag (mijn 49e!) de temperatuur ter plaatse hoger was dan mijn leeftijd. Maar ja, je hoeft niet veel. Alleen opletten dat je niet uitdroogt en tussen 12 en 5 uur in de schaduw blijven. Normaliter ben ik niet zo’n ontzettend lui type. Er moet altijd wel weer een kerkje, plaatselijke markt of wat dan ook worden bezocht, maar nu heb ik me totaal overgegeven aan het totale niets doen. Hoewel, de markt heb ik wel bezocht en mijn jongens zijn zich te buiten gegaan aan 5 Bjorn Borg boxers voor 10 euro (en dat was waarschijnlijk nog teveel betaald! Maar ja, voor een goede "nepper" moet je iets over hebben.). De grootste inspanning die ik heb verricht is een middagje Hamam en een boottocht langs de kust met diverse "snorkel-stops". Maar verder liggen op mijn bedje, heel veel lezen en lekker kletsen met mijn vriendin die een groot deel van de vakantie ook in hetzelfde hotel was met haar gezin.

De reden voor deze passieve houding is, dat het eerste halfjaar van 2009 in het teken heeft gestaan van de ernstige gezondheidstoestand van mijn moeder, die na een operatie waar je normaal een paar dagen voor in het ziekenhuis ligt, op de intensive care terecht kwam waar ze twee weken in slaap is gehouden. Daarna nog een periode "gewoon" in het ziekenhuis, daarna verpleeghuis, en nu (godzijdank) weer thuis. Ik ga er niet uitgebreid op in, omdat dat me nu weer net iets té persoonlijk is. Ik realiseer me echter wel dat het gat in mijn weblog misschien wel daardoor veroorzaakt is.

Het zou zomaar kunnen dat de volgende zomervakantie weer naar Turkije gaat. Kan ik weer verder met het leren van de Turkse taal. Harstikke moeilijk, je herkent bijna niets. Maar met een "Hoe & Wat" in de hand is het me toch gelukt kontakt te maken met het hotelpersoneel en de lokale winkeliers.

Wat is er verder nog gebeurd?

- Een surprise high tea bij hotel New York met mijn moeder en beste vrienden voor mijn verjaardag. Met de watertaxi erheen, super. Een verrassing van mijn lief!

- Concert van Wouter Hamel bezocht – echt heel erg goed! Muzikaal, geweldige band, handtekening gescoord op mijn laatste Wouter Hamel CD.

- De show van Mike en Thomas bezocht (Sex, Drugs & Hoog Barok) – veel flauwekul, sketches aardig maar aan de lange kant, rode draad niet ontdekt, wel gelachen, maar gezien en kan van het lijstje af, klaar dr mee.

- Gisteren naar Marc Marie Huijbregts geweest. Genieten! Ieder programma dat ik van hem zag tot nu toe, is zo verfijnd gemaakt, met veel aandacht en van hoog niveau. Prachtige zangstem, geweldige humor en hier wél de rode draad (wie ben ik?) gezien. Richard Groenendijk zat ook in het publiek, en ook op zijn voorstelling (op 20 april 2010) verheug ik me al.

- 7 kilo afgevallen, en ook weer aangekomen. Dus was dat betreft, niets nieuws onder de zon.

En verder…..ga ik jullie in andere berichtjes vertellen over mijn bezoek aan Kopenhagen, de nieuwste CD van Barbra Streisand, de re-styling van onze huiskamer, en wat er verder nog op mijn pad komt.

Komen jullie dan nog eens langs om te lezen?

Een telefoontje naar de Klantenservice van de touroperator.

Goedemiddag waar kan ik u mee helpen?

Dag mevrouw van de touroperator*. Ik wil het graag met u hebben over het volgende. Toen ik mijn zomervakantie bij u boekte via de site, kreeg ik de melding “De bevestiging ontvangt u binnen enkele minuten in uw mailbox”. Dat gebeurde niet. Ik heb toen een collega van u gesproken en die zei “O, ik zie het al u heeft een "piep"**-emailadres en daar komen onze mail vanaf het noreply-adres niet

doorheen. Maar ik los het op en stuur u vanaf het adres dachthetwel at touroperator.nl de bevestiging nogmaals”. Dat is gebeurd en dat lukte prima.

Dat kan helemaal niet want dat mailadres ken ik niet.

Mevrouw, ik heb die mail ontvangen en kijk er nu naar!

Ik ken het niet!

Maar het bestaat dus wel.

Maar wat wilt u nu eigenlijk van mij?

Mijn vriendin, die ook met haar gezin naar dezelfde bestemming gaat, een paar dagen later, heeft een mail ontvangen over stoelreserveringen in het vliegtuig. Zij gaat later weg, maar ik heb die mail niet ontvangen.

Nee dat klopt, want die mails gaan automatisch vanaf het noreply-adres daar kunnen wij niets aan doen.

Dus u vertelt mij nu dat u, terwijl u weet dat die mails niet aankomen, ze wel blijft sturen?

Inderdaad, dat gaat automatisch.

Ja dat snap ik nu, dat dat automatisch gaat. Maar ik was in de veronderstelling dat, omdat u weet dat deze mails niet bij mij aankomen en u dat wéét, u een andere manier van mailverzending op mij zou loslaten.

Nee dat kan niet, want alles gaat automatisch.

Nee, niet alles gaat automatisch, want u maakt niet automatisch een aantekening in het dossier dat deze mails niet binnenkomen en er dus via een andere weg met mij gecommuniceerd moet worden!

Dat kan niet, het probleem zit bij uw internet provider.

Dat denk ik niet want noreply emails van andere bedrijven ontvang ik wel!

Daar kan ik niets aan doen.

Daar moet u ook vooral niets aan doen, want dat gaat goed.

Maar wat wilt u nu?

Dat ik niet bij iedere aktie naar jullie, die door jullie bevestigd moet worden, 20 minuten naar een bandje moet luisteren (à 15 cent per minuut) met de mededeling dat ik de “eerstwachtende” ben.

Ja, het is hier heel druk.

Nou, ik ben al 20 minuten de eerstwachtende, dus dat valt allemaal wel mee.

Maar goed, ik heb zojuist een stoelreservering gedaan en krijg de melding dat ik daarvan een bevestiging in mijn email krijg en wat denkt u? Die heb ik niet ontvangen!

Daar kan ik niets aan doen. Dat gaat automatisch.

Ik was er al bang voor!

Onze server ligt er nu uit, maar ik stuur u morgen dan wel een bevestiging door als u dat zonodig wilt!

Als het maar waar is.

U hoeft niet aan mij te twijfelen hoor.

Geef mij een goede reden. Maar ik heb nog een vraag. Ik heb nu stoelen gereserveerd en wil nu online inchecken, waar moet ik dat doen?

Dat kan bij ons helemaal niet, hoe komt u daarbij?

Nou, dat lees ik in de folder die ik mijn tickets van u kreeg.

O die, ja dat is fout, dat klopt niet.

??????? Ik ga me zorgen maken over deze vakantie.

Hoezo, u heeft de tickets toch?

Ja, maar u stuurt mij mails die ik niet kan ontvangen en u stuurt mij folders die niet kloppen. Als er iets wijzigt of u moet mij iets vertellen, hoe gaan we dat dan doen?

Via het noreply adres, dat gaat automatisch.

Maar ik zeg toch…!!!!

U hoeft niet te schreeuwen hoor.

Ik schreeuw niet. Ik verhef mijn stem uit onmacht. Geloof me als ik ga schreeuwen hoort u het verschil echt wel.

Ik zal u die bevestiging sturen, kan ik verder nog iets voor u doen?

Misschien ervoor zorgen dat u communiceert! Dat gaat over zenden én ontvangen. Dus u kunt wel iets doen, maar dat wilt u niet. Prettige avond.

Goedenavond.

De bevestiging volgt even later van wéér een ander emailadres.

Ondertussen mail ik mijn emailprovider met het probleem. Wat ik al dacht, het pingpongen is begonnen. De fout ligt niet bij hen maar bij de touroperator, en wat zegt de touroperator???? Precies.

Ik stuur een mail naar de touroperator (want ik heb nu een goed emailadres, ha ha!) met de technische explicatie van "piep". Ik krijg een antwoord van wéér een ander emailadres (er zijn bij de touroperator dus drie emailadressen waarvan ik wél berichten kan ontvangen!!!).

Ik ben zo pissed, maar heb dr helemaal geen zin meer in om in discussie te gaan. Ik stuur ze nog een mail waarin ik ze meld dat ik hen verantwoordelijk acht voor eventuele schade voortvloeiend uit door hen verstrekte informatie die mij niet heeft bereikt, terwijl ze weten dat hun mail vanaf dat éne adres niet aankomt. Ik wens ze sterkte met hun communicatieproblemen. Straks sturen ze me nog een mail waarin ze zeggen dat ik niet eens meer mee mág! Maar ja, één geluk, die mail ga ik toch niet ontvangen, want ook dat gaat automatisch!

PS: Ik heb maar één emailadres, dus kan ik niet anders!

*/** namen zijn bekend bij de "redactie"!!

Ik wens iedereen een mooie zomer!

Groetjes,

Olga